Zvika Kantor werd geboren in Tel Aviv, maar verhuisde begin jaren tachtig naar Europa en studeerde aan de Academie van Firenze en volgde les aan de Hoge School voor Beeldende kunst in Hamburg. Het is daar dat Kantor zijn eerste successen als kunstenaar oogste. De laatste twee decennia van vorige eeuw had hij op regelmatige basis solo- en groepstentoonstellingen in Duitsland en Israël.

Kantor maakt ruimtelijke installaties die tegelijk mobiel en statisch zijn, ze lijken een symbiose tussen mens en machine te suggereren. De kunstenaar vult een volledige museale ruimte met dunne stammen van berkenbomen, gekneld tussen vloer en plafond. Een van staalplaat vervaardigde schedel met roestige tanden hangt ondersteboven aan het plafond en hapt naar een aluminium vogel. Of de uiterst bizarre constructie van een metalen, prehistorische pterosaurus die boven een opengewerkt zeeschip cirkelt waar een koffertje - vermomd als taxi - rondjes rijdt op een houten draaischijf. De installaties hebben onmiskenbaar iets 'unheimlichs', tegelijk iets menselijk en monsterlijk. Net als in een droom - of misschien wel een nachtmerrie - zijn er onlogische combinaties waarvan je de volgende ochtend de betekenis probeert te zoeken. Misschien zijn de vreemdsoortige werken wel een raadsel dat je als toeschouwer wil ontcijferen, een rebus die je wil oplossen, maar waar je - net als bij een droom - niet in zal slagen.

_______________________________________________________________________________________________________

Zvika Kantor

“At the very outset of his career, Zvika Kantor (°1955 Tel Aviv) Lives & Works in Hamburg and Tel Aviv, had already realized that in art one can only metaphorically answer the fundamental questions concerning the rules of the game by which we live. The developments of his works may thus be perceived as an ongoing process of allegorization, at least in the classical sense of the parable, which denotes the juxtaposition of two different things.  Thus, in many of his works Kantor travels to other, contradictive words, while placing incongruent elements side by side, in the belief that the viewer will extract his own insights from these crosses.”